Vefa nedir? T.D.K tanımına bakacak olursak. “Sevgiyi sürdürme, sevgi bağlılığı” imiş. Başka birçok anlama da gelir vefa; Mesela İstanbul’da bir semtdir ve bu semt hem lisesi hem de bozasıyla meşhurdur.
Hepsinden öte aslında şu aralar aklımı oldukça meşgul eden şirkete vefa,
çalışma arkadaşlarına vefa kavramları.. Anneannemin çok güzel bir sözü aklıma geliyor aklıma, “Tavuk bile suyu içer Allah’a bakar” Ne demek şimdi bu yahu? denildiğini duyar gibiyim. Burada kastedilen tavuk gibi akılsız şuursuz bir hayvan bile suyu içtikten sonra başını göğe kaldırır ve şükür eder. Belki burada amaç suyun yutağa inmesine yardımcı olmak. Bununla birlikte eski insanlar bu eyleme bir anlam katmışlar. Bence çok da güzel yapmışlar.
Bir şirkette çalışırsın oraya emek veririsin orası da emeğinin karşılığını bir şekilde verir. Buraya kadar herkesin bildiği şeyler.. Sonra şirketten ayrılırsın. Daha düne kadar şirketin menfaati için çalışan değilmiş gibi arkadan atıp tutarsın. İş arkadaşlarının beceriksizliğini ! yeni iş arkadaşlarına ve patronlarına ballandıra ballandıra anlatırsın. Ve içten içe sevinirsin.. Sonra şirketinin ve çalışma arkadaşlarının çok emek verdiği bir işi doğruluğunu bildiğin halde bilmiyor gibi davranır üstüne üstlük rakiplerini översin. İşte bu hale tavuk bile olamama sendromu ya da VEFASIZLIK denir.
Nerden çıktı bu yazı Ali Haydar ! Birilerine mesaj gönderme kaygısında değilim. Yalnızca bu aralar şu veya bu sebeple vefasızlık eylemlerine şahit oluyorum ve bu beni çok üzüyor..
Tweet
Çıkarlar işin içine girdiğinde, ne emek, ne vefa, ne de saygı kalmıyor malesef… Düşünün bir kere, bu ülkede “emekçi” denen bir topluluk bulunmuyor. İşçi sınıfı, yani üreten, ter akıtan kesim bile bu olgudan bihaber şekilde davranıyor. Hal böyle olunca, toplumun genelinden de bu şekilde bir yaklaşım beklemek hayalden öteye gidemiyor.
Oysa bizim değerlerimizde, kültürümüzde bu vardır emek gösterene saygı esastır. Saygı vefa’yı doğurur. El üstünde tutulur kişi. Ama günümüzde böyle değil. Bu da çok üzücü bir durum…
Hiç sorma abi, eskidendi onlar, derler ya düşmanın bile hayırlısını, mertini versin Allah.
bende bu konuda birşeyler yazdım geçenlerde.
Bize ustalarımız şunları öğretti, ayrılmanın bile tıpkı işe girmek gibi bir yolu yordamı vardır bir usulü vardır. Ayrıldıktan sonra her iki tarafa düşen görevler vardır.
Nerdeeeeee şimidiki gençlerde bunlar. Ben çalışanlarıma elimden geldiği kadar anlatmaya çalışıyorum. Bazen başarılı olamıyorum kızıp
http://fatihpakdamar.blogspot.com/2008/06/akll-patron-alann-kaybetmemek-iin.html
böyle şeyler yazıyorum ama. Yinede onlara eskiden kalma delikanlılık usullerini öğretmeye çalışıyorum.
Ama bunlar neden oluyor biliyormusun üstad. Bunlar çıraklık yapmamışlar ki birşeyler öğrensinler. Bunlar dükkan süpürmemiş, bunlar çay söylememiş. Bir ustası olmamış bunların nerden öğrenecek adam adabı. Doğuştan gelmezki bu, öğrenilir.