Ulu Meşe, Cılız Saz

Meşe bir gün, saza demiş:

–Doğrusu Doğa size gaddarlık etmiş.

Minnacık serçe konsa üstünüze

Beliniz bükülüverir.

Suları ürperten seher yeli

Baş eğdirir size

Bir de benim şu dağ gibi gövdeme bak!

Güneş bile zor giriyor içime,

Fırtına dallarıma oyuncak.

Her esen yel sana bora,

Bana kasırgalar meltem.

Bari gelip gölgemde yaşasan da

Üzerine kanat gersem.

Ama sizin soy nedense gider

Sulu, rüzgârlı yerlerde biter.

Acıyorum sizlere,

Doğa haksızlık etmiş sazlara.

–İyi yüreklisin, demiş saz meşeye;

Eksik olma, ama bizim için üzülme.

Benden çok sen kork rüzgârdan:

Ben eğilirim, kırılmam.

Doğru, bugüne kadar dayanmışsın,

Dimdik durmuş, boyun eğmemişsin.

Ama sertin serti var,

Bir gün, bakarsın, sana da çatar.

Demeye kalmamış rüzgâr patlamış,

Bir karayel, bir karayel ki neuzübillah!

O güne dek kimse rastlamamış

Böyle belalısına.

Rüzgârlar anası Kuzey,

En azgın oğlunu salmış dünyaya.

Saz eğilmiş, meşe dayanmış,

Derken karayel arttıkça artmış.

Sonunda birdenbire gelmiş meşenin hakkından:

Göklere değen başını sermiş yere,

Köklerini çıkarmış yedi kat yerden.

 

Jean de La Fontaine’den bir masal dinlediniz!

Düşünüyorum  da: Kimler silindi, parçalandı, kamulaştırıldı.

En güçlüler, en büyükler. Lehman Broters gibi AIG gibi  devler..

Ya küçüklere ne demeli bu kasırgadan belki de  sağ salim çıkacak olanlar..

Ulu meşeler köklerine kadar sarsılmaya devam edecek ve belkide ölecek.  Ama bence önce bu panik ve korku ortamı çoğularının sonunu getirecek.

Sözüm size ey cılız sazlar.. Vakit sizin vaktinizdir.  Bakmayın yıkılan meşelere ayakta durma azminiz bitmesin. Elbet bu fırtına da dinecek. Kuzeyin hırçın oğlu evine dönecek..

 

 

Tweet