Bir arkadaşımdan mail ile gelen kaynağını bilmediğim ilham verici güzel bir öykü. Yaşamı nasıl algılarsak öyledir.
——————————–
O gün gökyüzünde şimşekler çakıyor, yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu.
Küçük kız her sabah olduğu gibi annesinin sesiyle uyanmış,
kahvaltısını etmiş ve okuluna gitmek üzere yola çıkmıştı. Ancak
şimşekler birbirinin peşi sıra o kadar gürültüyle çakıyordu ki, küçük
kızın annesinin içini bir endişe kaplamıştı.
Anne, yavrum bu havada yolda yürürken korkmasın diye düşündü. Sırtına
bir şey geçirdi ve sokağa fırladı. Okul yolunda kızını aramaya
başladı…
Derken bir de baktı ki, kızı az ileride minik adımlarla yürüyor,
şimşek çaktığı anda durup gökyüzüne bakarak gülümsüyordu.Anne kızının
bu davranışına pek bir anlam veremedi; meraklandı.Yanına yaklaşıp
sordu: Yavrum, hiç korkmadın mı bu havada yalnız yürümekten?
Hem ne zaman şimşek çaksa durup yukarı bakarak öyle ne yapıyorsun?
Küçük kız cevap verdi: Gülümsüyorum… Çünkü Tanrı fotoğrafımı çekiyor.
Yaşamı nasıl algılıyorsak öyle yaşıyoruz diyenler yanılmıyorlar galiba.
